Daniel Brush, een verzamelaar van eclectische voorwerpen en antieke machines, een geleerde met een onverzadigbare nieuwsgierigheid en een buitengewoon intellect, geloofde vurig dat verstand, hart en hand onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Als volledig autodidactische goudsmid en sieradenmaker maakte hij elk stuk met de hand in zijn atelier, en experimenteerde hij naar hartenlust met materialen als goud, staal, roestvrij staal en aluminium. Hij bereidde nooit iets voor, er was geen ‘ontwerp’ of voorbereidende schets. In plaats daarvan ging hij direct aan de slag met het materiaal.

De tentoonstelling toont een aantal kleine voorwerpen en studies in staal en goud, die wijzen op de fascinatie die de kunstenaar had voor het goudwerk uit de oudheid. Te zien zijn grappige dierenbroches, etherisch mooie sieraden, zijn verkenning van Monets afbeeldingen en eigen creatieve interpretaties van licht.

De tentoonstelling ‘Daniel Brush, the art of line and light’ stelt dezelfde vragen als die hem bezig hielden. Moet een sieraad gedragen worden? Kan het een voorwerp zijn dat je in de hand kunt houden? Waar hoort het sieraad thuis als kunstvorm en is het een kunstwerk? Wat is het verband tussen kunst en sieraden?

De leidmotieven van lijn en licht lopen als een rode draad door de tentoongestelde werken: voor Daniel Brush was dat het licht van illuminatie en verlichting, het licht van het goddelijke, de lijn gerelateerd aan adem, aan poëzie en creatieve dynamiek, die tot uiting kwam in zijn inktschilderijen en de met de hand gegraveerde lijnen, waarmee de kunstenaar op wonderbaarlijke wijze stralend licht en helderheid wist te ontlokken aan industriële materialen.